เจ้านายของฉัน สามีลับของฉัน

มันควรจะเป็นคืนแห่งความโรแมนติก คืนที่แฟนของฉันจะขอฉันแต่งงานเสียที

ขณะที่ฉันยืนอยู่ใต้ดอกไม้ไฟ เบียดอยู่ระหว่างแฟนของฉันกับนาตาลีน้องสาว ฉันรู้สึกหงุดหงิดอีกครั้งที่เธอกับเพื่อนสนิทชวนตัวเองมาร่วมทริปหวานๆ ที่ลาสเวกัสของเรา

ฉันนึกภาพแหวนที่บังเอิญไปเจอในกระเป๋าเป้ของแฟนเมื่ออาทิตย์ก่อน มือของเขากำลังเล่นกับอะไรบางอย่าง นั่นกล่องแหวนหรือว่าแค่ดีใจที่ได้เจอฉันกันแน่?

เมื่อดอกไม้ไฟชุดสุดท้ายเริ่มขึ้น เขาหันมาหาฉัน "เฮเซล?"

"คะ?"

"เธอจะ..." เขาลังเล มองข้ามไหล่ฉันไป "เอ่อ ขอโทษนะ"

เขาเบียดผ่านฉันไปที่นาตาลียืนอยู่ แล้วคุกเข่าลง "นาตาลี ฉันรู้ว่ามันบ้าไปหน่อย แต่...เธอจะแต่งงานกับฉันไหม?"

"โอ้พระเจ้า" นาตาลีและฉันพูดพร้อมกัน

นาตาลีร้องไห้ด้วยความดีใจ "ค่ะ!"

สมองของฉันพยายามประมวลผลสิ่งที่ตากำลังเห็น: แฟนของฉันสวมแหวนที่ควรจะเป็นของฉันลงบนนิ้วของน้องสาว, นาตาลีร้องไห้ด้วยความสุขและดึงเขาเข้าไปจูบ, มือของฉันผลักแขนแฟนสุดแรงเท่าที่จะทำได้

"อะไรกันเนี่ย?" ฉันตะโกน มองสลับไปมาระหว่างเขากับนาตาลี

"เฮเซล ฉันขอโทษ ฉันแค่..." เขาเริ่มพูด

"อ๋อเหรอ? ขอโทษงั้นเหรอ? ไปตายซะ" ฉันชูนิ้วกลางใส่ทั้งคู่แล้วหันหลัง น้ำตาร้อนๆ ไหลอาบแก้ม ฉันวิ่งฝ่าฝูงชนเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันอยากไปให้ไกลจากพวกเขามากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

"เฮเซล รอก่อน!" แฟนเก่าตะโกนตามมา แต่สายไปแล้ว

ฉันไปแล้ว

เขาว่ากันว่าอาการเมาค้างไม่ได้อยู่ตลอดไป แต่ความทรงจำตอนเมานั้นอยู่ยาว

ฉันกำลังพยายามเชื่อคำพูดนั้นขณะที่ตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น งุนงง หัวตุบๆ หลับตาหนีแสงแดดที่ลอดผ่านม่านเข้ามา ฉันเอื้อมมือไปคลำหายาแก้ปวดบนโต๊ะข้างเตียง หวังว่าจะได้ทิ้งมันไว้ตรงนั้น

ฉันครางและดึงผ้านวมขึ้นคลุมหัว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝักบัวในห้องน้ำ

"ที่รัก?" ฉันเรียก "เห็นยาแก้ปวดของฉันไหม?" ฉันดึงผ้าห่มลงและขยี้ตา

นี่ไม่ใช่ห้องโรงแรมของฉัน ความจริงนี้ทำให้ฉันสะดุ้ง และนั่นก็ไม่ใช่เสื้อผ้าของแฟนฉันที่ปนอยู่กับของฉันบนพื้น

"โอ้ พระเจ้า" ฉันมีอะไรกับใครคืนเดียวงั้นเหรอ?

ฉันย่องผ่านประตูห้องน้ำ คว้ากระเป๋า แล้วเล็ดลอดออกไปในทางเดิน ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองมาที่นี่ได้ยังไง... ต้องโทรเรียกแท็กซี่แล้ว

โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น ฉันหยิบมันออกมา มีการแจ้งเตือนเกือบ 50 รายการ ข้อความจากครอบครัว สายที่ไม่ได้รับจากคนเดิม และข้อความเสียง ฉันยังไม่มีคาเฟอีนในตัวพอที่จะรับมือกับเรื่องพวกนี้ ฉันกำลังจะเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋าตอนที่มันดังขึ้น คำว่า "แม่" ปรากฏบนหน้าจอ หลังจากลังเลครู่หนึ่ง ฉันกดรับสาย

"ฮัลโหล?"

"เฮเซล ลูกอยู่ไหนมา? พวกเรากังวลมากนะ"

แน่ละสิ "หนูสบายดีค่ะ แม่"

"น้องสาวลูกเสียใจมากนะ" แม่พูดต่อ

ฉันอึ้ง "เธอเสียใจเหรอคะ?"

"ลูกไม่ได้แสดงความยินดีกับการหมั้นของน้อง ลูกแค่เดินออกไปจากน้องกับคู่หมั้นหลังจากเขาขอแต่งงาน"

"แม่คงไม่หวังให้หนูดีใจที่น้องสาวกำลังจะแต่งงานกับแฟนของหนูหรอกนะคะ" ฉันสวนกลับไป

"อย่ามาพูดกับแม่ด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ไม่ใช่ความผิดของน้องที่ลูกรักษาผู้ชายของตัวเองไว้ไม่ได้" แม่ตอบกลับเสียงแข็ง

ฉันโกรธจัด "ได้ค่ะแม่ คุยกันดีมากเลย" ฉันวางสายก่อนที่แม่จะได้ตอบ พ่อแม่ฉันเข้าข้างน้องสาวฉันเสมอ ไม่สำคัญหรอกว่าน้องสาวฉันแย่งแฟนฉันไป ยังไงมันก็เป็นความผิดของฉันอยู่ดี

ฉันยัดโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างแรง และนั่นแหละที่ฉันสังเกตเห็นมัน: แหวนขนาดใหญ่บนมือซ้ายของฉัน มันใหญ่และเป็นประกายมาก ฉันคิดว่ามันคงเป็นของเล่น

แต่มันมาจากไหนกัน?

สองวันต่อมา ฉันเดินเข้าที่ทำงานเวลาเกือบแปดโมง ฉันก้มหน้าและตรงดิ่งไปที่โต๊ะ พยายามหลีกเลี่ยงทุกคนที่เดินผ่าน ฉันยังไม่พร้อมจะตอบคำถามใดๆ เกี่ยวกับวันหยุดของฉัน

เมื่อถึงโต๊ะ ฉันกดปุ่มเปิดคอมพิวเตอร์ มาเรีย เพื่อนรักของฉัน เห็นฉันจากอีกฟากของห้องและเกือบจะวิ่งมาหา ฉันถอนหายใจ

ฉันเปิดอีเมลบนเดสก์ท็อป 102 ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน นี่แหละที่ได้จากการลาหยุดงานไปหนึ่งสัปดาห์

"ฉันคงต้องใช้เวลาอีกสัปดาห์แค่เพื่อจัดการอีเมลพวกนี้ให้หมด" ฉันถอนหายใจ

"ฉันคงควรไปทำงานจริงๆ บ้างแล้วล่ะ" เธอกอดฉัน "รักนะ เดี๋ยวเราค่อยคุยกันต่อนะ โอเคมั้ย?"

ฉันพยักหน้าและเธอกลับไปที่โต๊ะของเธอ สายตาฉันกวาดอ่านอีเมลล่าสุดก่อน ดูเหมือนฉันไม่ได้พลาดอะไรสำคัญมาก แค่บันทึกเรื่องที่จอดรถและประกาศการประชุม และ...เดี๋ยวนะ นี่มันอะไร?

สายตาฉันหยุดอยู่ที่หัวข้ออีเมลที่เขียนว่า "ประกาศการโอนย้าย" ฉันคลิกเปิดมัน ฉันอ่านอีเมลทั้งฉบับอย่างรวดเร็ว - เร็วเกินไป - จนต้องอ่านซ้ำอีกสองรอบกว่าจะเข้าใจ หัวใจฉันหล่นวูบ ซีอีโอของเราจะย้ายไปสาขาอื่น และฉันเป็นผู้ช่วยของเขา

น้ำตาเอ่อขึ้นมา แฟนฉันก่อน แล้วก็เรื่องนี้เหรอ? ชีวิตทั้งหมดของฉันอยู่ที่นี่ เพื่อนๆ อาชีพ ช่างทำผมคนโปรด ทุกอย่าง ฉันไม่อยากย้าย ฉันไม่อยากเสียแฟนให้น้องสาว ไม่มีใครสนใจเลยหรือว่าฉันต้องการอะไร?

จากหางตา ฉันเห็นเอเลน่ากำลังเดินอย่างเย่อหยิ่งมาทางฉัน เอเลน่า ผู้ที่พยายามแย่งงานผู้ช่วยซีอีโอของฉันมาตั้งแต่เธอเริ่มทำงานที่นี่ เธอสวยและสามารถมีอะไรและใครก็ได้ที่เธอต้องการ แต่กลับยืนกรานที่จะเอาสิ่งดีๆ เพียงอย่างเดียวที่ฉันมีไปจากฉัน

หน้าอกของเธอมาถึงฉันก่อนตัวเธอสิบนาที

"ว่าไง เฮเซล" เธอยิ้ม ความเป็นมิตรของเธอทำให้ฉันระแวง

"เอเลน่า" ฉันตอบ

"ฉันได้ยินว่าเธอกำลังจะจากพวกเราไปเร็วๆ นี้นะ" เธอเชิดริมฝีปากล่าง

ไว้ก่อนเถอะ "อืม ฉันเพิ่งเห็นอีเมล" ฉันตอบ

"น่าเสียดายจัง แต่ช่างเถอะ ฉันคงจะได้เป็นผู้ช่วยซีอีโอคนใหม่แล้วล่ะ ฉันได้ยินมาว่าเขามีรสนิยมดีกว่าคนก่อนเยอะเลยนะ"

แก้มฉันร้อนผ่าว

ทันใดนั้น ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าข้างหลัง เอเลน่าและฉันหันไปมอง ปากฉันอ้าค้าง กำลังเดินมาทางพวกเราคือชายที่หล่อที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา เขาสูง ผิวเข้ม และผอมเพรียว สูทลายทางของเขากระชับพอดีตัวในทุกส่วนที่ควรจะเป็น

"ขอโทษนะครับทุกคน" เขาพูด เขามีท่าทางน่าเกรงขาม ทุกคนหันความสนใจไปที่เขาทันที "ผมชื่อโลแกน ผมเป็นซีอีโอคนใหม่ของพวกคุณ เราจะมีการประชุมที่ห้องประชุมในอีกห้านาที ทุกคนครับ"

เขาหันหลังเดินออกไป

"เขาไม่ต้องขอฉันเป็นครั้งที่สองหรอก" เอเลน่าพูดพลางเดินไปทางห้องประชุม

ฉันถอนหายใจ แล้วทีนี้ล่ะ?

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น โลแกนยืนอยู่ในออฟฟิศของเขา รอคอยการมาถึงของผู้ช่วยส่วนตัว ในที่สุด ประตูก็เปิดออกและชายสองคนเดินเข้ามา

เขาดึงรูปภาพออกมาจากกระเป๋าด้านในของสูท "ผมต้องการให้คุณช่วยตามหาผู้หญิงคนนี้" โลแกนพูด "เธอคือภรรยาคนใหม่ของผม"

ผู้หญิงในรูปกำลังสวมแหวนขนาดใหญ่